بشنو ! بشنو بانو ....بشنو صدايم را ...كه آن كه صداي ضجه اش گوش آسمان را پر كرده است رسول خسته غمگيني نيست .... بشنو بانو ....بشنو ...اين صداي آخر را بشنو ...اين فصل را با من بخوان باقي فسانه است ...اين فصل را بسيار خواندم عاشقانه است .... بشنو صدايم را ...كه كدام رسول را ديده اي كه التماس كند ...كدام پادشاه كه زانو زند ؟ كدام مرد ...كدام مرد كه كمر خم كند چهره به چهره باد ...كدام ؟ كدام را ديده اي ؟ و بدان ...آن صدايي كه بارش مدام التماس بود و تو مي شنيدي صداي رسول خسته اي نبود .... بدان بانو ! هيواي من ...! بدان ...مسيح را شنيده اي .؟ پادشاه يهود ...اين صدا را به خاطر بسپار ...براي تمام عمر ...اين صدا را به ياد بسپار ...براي تمام زندگي .......صدايم را بشنو بانو ...." سوال , سوال فقهي بود ..." سهم ارث تو چقدر است از من .....از اين حكومت ...از اين پادشاهي ؟ مي خواهم براي تمام عمرت ...براي تمام زندگيت ...تا ابد ارثي باقي بگزارم ....خطي به يادگار ...خطي ....خراشي ....خراشي بزرگتر از هر چه بر وجودم كندند ....خطي ....: خط خون ...بانو ....
تشنه صدا كردنم ...تشنه ...صدا كردن نام تو ... صدا ...صدا .......صدايي كه پشتت را مي لرزاند ....صدايي كه تا ابد تكانت مي دهد ...اين صدا را فراموش نكن ...تلاش نكن كه فراموش كني . نمي تواني ! به خدا نمي تواني ! ...تلاش بيهوده نكن ....بي چاره ! مگر نشنيده اي كه لا يمكن الفرار من حكومتك .... نشنيده اي ؟ بشنو خانم ! بشنو و تلاش بيهوده نكن كه رها شوي ... رها ...رها ....
يادت مي آيد ؟
مدتهاست پرواز نكرده ام . ....رها..... " رها چون پرنده " - باز هم -
داني كه مرغان مهاجر كم شكيبند ؟
هم در زمين هم آسمان هر جا غريبند
داني كه در غربت سخنها عاشقانه است ...؟؟
اين فصل را با من بخوان باقي فسانه است ...
« و تصمیم گرفته ام دیگر هیچ نگویم و دیگر هیچ ننویسم و دیگر هیچ نخوانم تا بسته بمانند چشمها و زبان و گوشی که تا الان فقط در متن حقیقت بودند و من گمان می کردم که وهم است و خیال...
گفتم گفتم گاهي ترس از دست دادن چيزي بدتر است از تاسف نداشتنش .... ترسي كه انگار همه وجود ما را گرفته ..... اطميناني كه بر از دست دادن داريم ...بر باختن
برايت خواهم گفت ... برايت خواهم گفت كه يك شب ...شايد چند ماه پيش براي همين روز ها ...براي سالها و سالهاي بعد تو گريه كردم ....براي خاطرات ......براي لحظه هاي خوبي كه قرنها بعد ...سالها بعد ...و جودت را مثال خوره مي خورند و مي كنند .
لعنت به خاطرات خوب . لعنت . ديدي از دست داديم ؟.... باختيم ...... راحت .
و هیچکس.. هیچکس نخواهد دانست که پسرک در شب میلادش، بعد از خواندن آن خطوط..آن خطوط خاطره ها چگونه بارید.. بارید.. بارید.. برای اراده ای که مسخ شد.. برای روزگاری که در حقیقت او نبود.. و پسرک نشسته بود کنار پنجره با زانوهایی که در آغوش کشیده بود و سری که روی زانوها گذاشته بود در آن شب ابری ماه را دنبال می کرد و می بارید می بارید می بارید تا آن که مُرد.. آن پسرک مُرد و جنازه اش تندیس مجنون شد برای آنکه نشان دهد هر آنچه را که بود..و ماند تا آن روزی که اسرافیل در صور بدمید... »
خداحافظ ....
بیست آبان ماه هشتاد و سه
بیست و شش رمضان
